Bu artık münferit değil. Bu bir düzen, bu bir utanç, bu bir çöküş. Çocuklarımız öldürülüyor. Sokakta, evde, okul yolunda… Şiddetin, ihmalin, cezasızlığın ortasında. Ve biz her seferinde aynı cümleleri kuruyoruz: “Çok üzücü.” “Takipçisi olacağız.” “Bir daha yaşanmasın.” Yaşanıyor. Çünkü kimse gerçekten hesap vermiyor. Bir ülkede çocukların adı haber bültenlerinde “son...